شكنجه ی پنهان سكوتت را آشكاره كن

    و هراس مدار از آن كه بگویند 

 ترانه ای بیهوده می خوانید.

چرا كه ترانه ی ما

ترانه ی بیهودگی نیست

    چرا كه عشق

   حرفی بیهوده نیست...

حتی بگذار آفتاب نیز برنیاید

به خاطر فردای ما اگر

بر ماش منتی ست ؛

 چرا كه عشق

خود فرداست

خود همیشه است...

بیشترین عشق جهان را به سوی تو می آورم

از معبر فریادها و حماسه ها...

چرا كه هیچ چیز در كنار من

از تو عظیم تر نبوده است

كه قلب ات

چون پروانه ای

ظریف و كوچك و عاشق است.

 

 

 

"سوته دلان"

دل سوخته تر از همه سوختگانم

از جمع پراکنده رندان جهانم

                                در دهنه بازیگری کهنه دنیا

                          عشق است قمار و من بازیگر آنم

با آنکه همه باخته در بازی عشقم

بازنده ترین هست در این جمع نشانم

                          ای عشق از تو زهر است به کامم

                   دل سوخت، تن سوخت، من ماندم و نامم

عمریست که می بازم و یک برد ندارم

اما چه کنم عاشق این کهنه قمارم

                ای دوست مزن زخم زبان جای نصیحت

                       بگذار ببارد به سرم سنگ مصیبت

من زنده این جرمم وبگذشته مجازات

مرگست مرا گر بزنم حرف ندامت

                                باید که ببازم، با درد بسازم

                           در مذهب رندان این است نمازم

من دربدر عشقم ورسوای جهانم

چون سیه به دنبال سَرِ عشق روانم

                         دل سوخته تر از همه سوختگانم

                             از جمع پراکنده رندان جهانم

 

 

 

واسه حس کردن دردام

خیلی خیلی کم بودی

توی شهر بی کسی هام

تو رو از دور می دیدم

با رسیدن به تو افسوس به تباهی رسیدم

شهر بی عابر و خالی

شهر تنهایی من بود

لحظه شناختن تو

لحظه تموم شدن بود

مگه می شه از عروسک شعر عاشقونه ساخت

عاشق چیزی که نیست شد

روی دریا خونه ساخت

 

 

 

نشود فاش كسي آنچه ميان من و توست

    تا اشاراتِ نظر نامه رسان من و توست

گوش كن با لب خاموش سخن مي گويم

  پاسخم گو به نگاهي كه زبان من و توست

روزگاري شد و كس مردِ ره عشق نديد

  حاليا چشم جهاني نگران من و توست

گرچه در خلوتِ رازِ دل ما كس نرسيد

همه جا زمزمه عشق نهان من و توست

گو بهار دل و جان باش و خزان باش، ارنه

  اي بسا باغ و بهاران كه خزان من و توست

اين همه قصه فردوس و تمناي بهشت

  گفتگويي و خيالي ز جهان من و توست

نقش ما گو ننگارند به ديباچه عقل

    هر كجا نامه عشق است نشان من و توست

سايه ز آتشكده ماست فروغ مه و مهر

  وه ازين آتش روشن كه به جان من و توست

سايه ز آتشكده ماست فروغ مه و مهر

وه ازين آتش روشن كه به جان من و توست

 

 

هر چند که رنگ و بوی زیباست مرا

 

چون لاله رخ و چو سرو بالاست مرا

 

معلوم نشد که در طربخانه خاک

 

نقاش ازل بهر چه آراست مرا

 

این یکدوسه روز نوبت عمر گذشت

 

چون آب بجویبار و چون باد بدشت

 

هرگز غم دو روز مرا یاد نگشت

 

روزیکه نیامده ست و روزیکه گذشت

نیکی و بدی که در نهاد بشر است

 

شادی و غمی که در قضا و قدر است

 

با چرخ مکن حواله کاندر ره عقل

 

چرخ از تو هزار بار بیچاره تر است

 

خدا زن را از پهلوی چپ مرد آفرید

نه از سر او تا مسلط بر او گردد

نه از پای او تا لگدكوب امیال او گردد

بلكه از پهلوی او تا برابر با او باشد

و از زیر بازوی او تا در حمایت او باشد

و از نزدیكترین نقطه به قلب او

 

 

سرت بزار رو شونم

اروم بخواب گل بهار

من پيشتم تا خود صبح

چشمات آروم هم بزار

اونقده بيدار ميمونم تا وقتي خوابت ببره

وقتي ميخوابي رويا هم ناز نگات ميخره

كابوس زندون ميكنم خواب بد ميسوزونم

مثل يه گنجيشك كوچيك اروم بخواب مهربونم

 

 

دستت تو دستاي منه

عزيز خوب نازنين

چشمات اروم هم بزار

رو شاه پر ابرا بشين

تا صبح برات شعر و غزل

لالايي عشق ميخونم

چشمات اروم هم بزار من اينجا بيدار ميمونم

حافظ خواب تو ميشيم من و خداي خوب دل

چشمات فردا ميبينم خوب بخوابي شبت به خير

 

سرت بزار روشونم اروم بخواب گل بهار

من پيشتم تا خود صبح

چشمات اروم هم بزار

 

"هر چی آرزوی خوبه"

 

هر چی آرزوی خوب مال تو

هر چی که خاطره داری مال من

اون روزهای عاشقونه مال تو

   این شبهای بی قراری مال من

              

               

 

منم و حسرت با تو ما شدن

تویی و بدون من رها شدن

آخر غربت دنیاست مگه نه

اول دو راهی آشنا شدن

تو نگاه آخر تو

آسمون خونه نشین بود

دلت شکسته بودن

همه قصه همین بود

می تونستم با تو باشم

مثل سایه، مثل رویا

اما بیدارم و بی تو

مثل تو، تنهای تنها

                                    

هر چی آرزوی خوب مال تو

هر چی که خاطره داری مال من

اون روزهای عاشقونه مال تو

   این شبهای بی قراری مال من

        

"عصر ما"

عصر ما، عصر فریبه

عصر اسمهای غریبه

عصر پژمردن گلدون

چترهای سیاه تو بارون

شهر ما سرش شلوغه

وعده هاش همه دروغه

آسمون هاش پر دوده

قلب عاشقاش کبوده

کاش تو قحطی شقایق

بشینیم توی یه قایق

بزنیم دل به دریا

من و تو تنهای تنها

خونه هامون پر نرده

پشت هر پنجره پرده

قفسها پر پرنده

لبهای بدون خنده

چشم ها خونه سواله

مهربون شدن محاله

نه برای عشق میلی

نه کسی به فکر لیلی

کاش تو قحطی شقایق

بشینیم توی یه قایق

بزنیم دل به دریا

من و تو تنهای تنها

           

اونقده می ریم که ساحل

از من و تو بشه غافل

قایق با هم می رونیم

اونجا تا ابد می مونیم

جایی که نه آسمونش

نه صدای مردمونش

نه غمش ، نه جنب و جوشش

نه گلهای گل فروشش

مثل اینجا آهنی نیست

مثل اینجا آهنی نیست

پس ببین یادت بمونه

کسی هم اینو ندونه

زنده بودیم اگه فردا

وعده ما لب دریا

زنده بودیم اگه فردا

وعده ما لب دریا

 

 

 

دوست دارم ، دوست دارم

دوست دارم ، دوست دارم

قد تموم آدما                             قد تموم عاشقا

دل بردی و پنهون شدی

دل بردی و پنهون شدی

از من چرا ای بی وفا       از من چرا ، از من چرا

عاشق شدم ، عاشق شدم

عاشق شدم ، عاشق شدم

 

 

از چشم من پنهون نشو           از چشم من پنهون نشو

تنها شدم ، تنها شدم

تنها شدم ، تنها شدم

تنها نرو، تنها نرو                تنها نرو، تنها نرو

پر می کشی تا آسمون

من خسته بی بال و پر

پر می کشی تا آسمون      من خسته بی بال و پر

روزی که برگردی دگر           از من نمی بینی اثر

روزی که برگردی دگر           از من نمی بینی اثر

دوست دارم ، دوست دارم

دوست دارم ، دوست دارم

     

 

قد تموم آدما                       قد تموم عاشقا

من مثل ابر رهگذر               می بارم از شب تا سحر

 من مثل ابر رهگذر              می بارم از شب تا سحر

دریا نمیگیره نشون               از قطره های در به در

دریا نمیگیره نشون               از قطره های در به در

 

       

 

 

دوست دارم ، دوست دارم

دوست دارم ، دوست دارم

دوست دارم ، دوست دارم

دوست دارم ، دوست دارم

عاشق شدم ، عاشق شدم

عاشق شدم ، عاشق شدم

        

 

 

از چشم من پنهون نشو           از چشم من پنهون نشو

تنها شدم ، تنها شدم

تنها شدم ، تنها شدم

تنها نرو، تنها نرو                تنها نرو، تنها نرو

                  

 

"گل نازم"

گل نازم تو با من مهربون باش

واسه چشمام

گل رنگین کمون باش

اسیر باد و بارونم ، شب و روز

گل این باغ بی نام و نشون باش

                    

 

من عاشقی دل خونم

شکسته ای محزونم

پناه این دل بی آشیون باش

دلم تنگه ، تو با من مهربون باش

 

گل ناز ، آسمونم بی ستاره است

مثل ابرها دل من پاره پاره است

دوباره عطر تو پیچیده در باد

نفس امشب برام عمر دوباره است

 

 

 

  

من عاشقی دل خونم

شکسته ای محزونم

پناه این دل بی آشیون باش

دلم تنگه ، تو با من مهربون باش

 

 

           

 

          

 

گل نازم بگو بارون بباره

که چشمهات به یاد من میاره

تماشای تو زیر عطر بارون

چه با من می کنه امشب دوباره

شب و تنهایی و ماه و ستاره

 

           

 

 

من عاشقی دل خونم

شکسته ای محزونم

پناه این دل بی آشیون باش

دلم تنگه ، تو با من مهربون باش

          

 

 

 

" تقدیم به گل نازم که خیلی دوستش دارم "

 " و تقدیم به دادای عزیزم که دلتنگشم "

 

 

 

"نمی تونم"

اونکه یه وقتی تنها کسم بود

تنها پناه دل بی کسم بود

تنهام گذاشت و رفت از کنارم

از درد دوریش من بی قرارم

خیال می کردم پیشم می مونه

ترانه عشق واسم میخونه

خیال می کردم یه همزبونه

نمی دونستم نامهربونه

 

 

با اینکه رفته اما هنوزم